AI Vergroot Digitale Ongelijkheid in Hoog Tempo
AI verdiept de digitale kloof, waarbij rekenkracht en vaardigheden geconcentreerd zijn in enkele landen en regio's. Terwijl sommige landen, zoals Indonesië en Zuid-Afrika, proberen om lokale AI-capaciteit op te bouwen, blijven de meeste landen consumenten van geïmporteerde systemen, met het risico op economische en technologische marginalisering.
Kunstmatige intelligentie wordt steeds meer onderdeel van de dagelijkse infrastructuur, maar de voordelen ervan zijn ongelijk verdeeld, waardoor bestaande ongelijkheden op het gebied van connectiviteit, vaardigheden en institutionele capaciteit worden versterkt. Volgens de AI-index van Stanford huisvest de VS meer dan 5.000 datacenters, meer dan tien keer zoveel als enig ander land, en gegevens van de Wereldbank geven aan dat de VS in 2023 ongeveer 87 procent van de wereldwijde export van cloud computing en dataopslag voor zijn rekening nam. In OESO-landen heeft slechts ongeveer 40 procent van de volwassenen meer dan basisvaardigheden op het gebied van digitaal probleemoplossend vermogen, en AI-gerelateerde training is sterk gestratificeerd naar opleiding: 36 procent van degenen met tertiair onderwijs heeft een AI-training gevolgd, tegenover 18 procent met hoger secundair onderwijs. Het Zuid-Afrikaanse ontwerp voor een nationaal AI-beleid werd ingetrokken nadat door AI gegenereerde hallucinerende citaten waren ontdekt, wat capaciteitstekorten illustreert. Het Indonesische BRIN bouwt praktische AI-tools, zoals satellietgebaseerde visdetectie voor vissers en meertalige taalmodellen voor het Javaans en Soendanees, met als doel jaarlijks 100.000 AI-werkers op te leiden. Regionale samenwerking, zoals de Afrikaanse continentale AI-strategie en de Kigali Global AI Summit, verkent manieren om de afhankelijkheid van externe AI-systemen te verminderen. Het kernprobleem is niet alleen toegang, maar ook participatie in het vormgeven van waar AI voor dient en welke prioriteiten het dient.
Bron: IEEE Spectrum AI —
origineel