De Taal van Gedachten-Hypothese als Alternatief voor Kunstmatige Intelligentie

Het artikel contrasteert de hypothese van de taal van het denken, geïntroduceerd door Jerry Fodor in de jaren zeventig, met moderne AI-benaderingen. Het stelt dat AI, ondanks haar successen, niet intelligent is en dat ook nooit zal worden, omdat het vertrouwt op brute-force statistische methoden zoals volgende-woord-voorspelling en backpropagation, zonder enige biologische basis. De auteurs promoten hun eigen Theorie van Actieve Perceptie (TAPe), die aangeboren visuele perceptiemechanismen (punt- en lijndetectoren) modelleert als de fundamentele elementen van het denken. Ze beweren dat TAPe superieure prestaties behaalt in computervisie vergeleken met de modernste modellen, door gebruik te maken van methoden die fundamenteel verschillen van conventionele AI. De tekst volgt hoe AI zich van de biologie heeft verwijderd, met verwijzingen naar Hopfield-netwerken en het werk van Hinton als stappen in de richting van abstractie. Het stelt voor dat TAPe een realistischer pad biedt voor het modelleren van cognitie door de eigen symbolische verwerking van de hersenen te repliceren, die zij 'taalwiskunde' en 'T-bits' noemen (in tegenstelling tot bits).