Codeeragents: van één terminal naar fabrieken, sandboxen en orkestrators

De snelle opkomst van codeeragenten die in staat zijn om complexe taken over tientallen minuten uit te voeren, heeft ertoe geleid dat ontwikkelaars meerdere parallelle sessies niet meer kunnen bijbenen. Dit heeft vraag gecreëerd naar dispatchprogramma's die tmux (langlevende processen), git worktree (afzonderlijke branches en mappen voor elke agent) en isolatiemechanismen zoals Docker, gVisor en Firecracker combineren. In 2025, na de release van Anthropic's Claude Code, verschenen de eerste managers: Claude Squad, Crystal, Vibe Kanban, Conductor, Superset en Sculptor. Tegen 2026 was het genre enorm uitgebreid—tientallen projecten zoals Agent of Empires, cmux, Pane, amux en andere implementeerden een vergelijkbare formule. Tegelijkertijd evolueerden oudere platforms: Eclipse Theia (2017) integreerde LLM- en agentondersteuning via Theia AI (2024), terwijl OpenHands, dat begon als een kopie van Devin, uitgroeide tot een controlecentrum voor het lanceren van verschillende agenten. De markt blijft echter volatiel: Vibe Kanban, dat 27.000 sterren had verzameld, stopte in april 2026, en Crystal maakte plaats voor Nimbalyst. Conductor haalde daarentegen 22 miljoen dollar op aan Series A-financiering. De belangrijkste conclusie van het artikel is dat de infrastructuur voor agenten (terminals, isolatie) al lang klaar was vóór de opkomst van krachtige modellen, en dat juist de combinatie van deze componenten—geen nieuwe uitvinding—de basis vormde voor de dispatchers.